"Ένας βαρύς με ολίγη"

Φίλε Αριστοτέλη

Το βιβλίο σου το διάβασα και μπορώ να σου πω ότι πέτυχε κάτι που εγώ θεωρώ ότι αποτελεί χαρακτηριστικό των αναγνωσμάτων με ποιότητα λόγου και σκέψης. Να σε κρατάει κάθε σελίδα σε διάλογο μαζί της.

Να συμφωνείς, να διαφωνείς, να σου εγείρει ερωτήματα για την ορθότητά των όποιων θέσεών σου, να μην αποφαίνεται αλλά να σε οδηγεί σ’ επαναδιαπραγμάτευση των στερεοτύπων σου, ακόμα και γι αυτά που θάλεγε κανείς ότι δεν μπορείς να έχεις δεύτερη σκέψη. Κι όλα τούτα γειωμένα στη ροή των προσωπικών εμπειριών ενός ανθρώπου που είχε την «τύχη» να γράψει στο πετσί του η σκληρή πραγματικότητα μια ευρεία γκάμα από το έσχατο της ένδειας και του παραλογισμού μέχρι και της δικαίωσης ενός ηθικού προσωπικού ανυποχώρητου αγώνα.

Το μόνο βέβαια που δεν κατόρθωσε, όπως και κανένα άλλο είναι την εύρεση της εξόδου απ’ το τελικό «αδιέξοδο» του ορθού λόγου.

Νομίζω ότι το βιβλίο σου θα πρέπει να διαβαστεί από διαφόρων ενδιαφερόντων αναγνώστες, ιστορικούς, κοινωνιολόγους, εκπαιδευτικούς, από ανθρώπους των ‘τεχνών (γιατί όχι; Πως θα ταΐσεις την έμπνευσή σου αν όχι από την μυριοπρόσωπη εμπειρία του γύρο σου κόσμου;). Προσφέρει ουσιαστική συμβολή στην αναγκαία συζήτηση για κάποια ψήγματα αντικειμενικών συμπερασμάτων της πρόσφατης ιστορίας μας. Και λέω ψήγματα, γιατί όπως κι εσύ διαπιστώνεις, ο παγερός αέρας φυσάει ακόμα σε ανεπούλωτες πληγές.

Τούτα τα λίγα απ’ τα πολλά (όπως λέγαμε, ένα βαρύ με ολίγη ). Για τα περισσότερα θα φιλιώσουμε ή θα τσακωθούμε σύντομα.

Πολύ φιλικά
Γιάννης