Βράχοι, αητοί και σύδεντρα

κρατούν κρυμμένα σήμαντρα

κι ηχούν, κι ηχούν τη νιότη μου

φίλε και πατριώτη μου.

Τώρα που κόβουν τον καιρό

στα δυο οι Συμπληγάδες

το περιστέρι στο φτερό

πληγώνουν οι Σταγιάδες.

Κάποτε σ’ όνειρο λειψό

-μισόσβηστο καντήλι-

μου φέρανε την Καλυψώ

με τη βαθειά καμπύλη.

Κι αργότερα σε καπηλειά

και σε γυναικωνίτες

Κίρκες μου ’στηναν τη θηλιά

και τέντωναν σαΐτες.

Μα εγώ ζητούσα στους ναούς

στης Έφεσος τους ουρανούς

τα σκαλισμένα γράμματα

στα κρεμασμένα τ’ άρματα.

Και μελετούσα στα νερά

τα σκοτεινά και φανερά

ποτάμια του ανέμου

τ’ ακήρυχτου πολέμου.

Μήπως κι εγώ στις μυρουδιές

σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο

με του μυαλού τις σαϊτιές

προσθέσω λίγο δυόσμο.

Μα πώς τον κόσμο να ισιώσεις

όσες κι αν κάνεις εξισώσεις…

Ο κόσμος είναι μονοπάτι

σ’ ενός καλόγερου το μάτι.

Ηλίας Αναγνώστου